Kada je u pitanju povod ili razlog spuštanja (objavljivanja) Kur'ana, on se može podijeliti u dvije kategorije:
- KUR'ANSKI AJETI I SURE KOJI SU OBJAVLJENI BEZ ODREĐENOG (POZNATOG) POVODA: U ovu grupu se ubraja većina Kur'ana, na samom početku Islama Kur'an je objavljivan bez određenog povoda, odnosno Kur'an je dolazio sa akidetskim i šerijatskim stvarima (propisima) bez da je za to bio neki povod koji je zahtjevao odgovor na datu situaciju ili određeno postavljeno pitanje, a sve to iz razlopga zato što je Kur'an objavljivan od Onoga koji poznaje insana u njegovom biću i izgledu, te poznaje ono što je korist i dobrobit za čovjeka te stoga Allah, azze ve dželle, je iz svoje mudrosti objavljivao Allahovu Poslaniku, sallallahu alejhi ve sellem, ono što je bilo potrebno za tu početnu fazu Islama i samog dostavljanja Šerijata i Šerijatski propisa.
- KUR'ANSKE SURE I AJETI KOJI SU OBJAVLJENI ZBOG ODREĐENOG POVODA ILI DATE SITUACJE KOJA JE ZAHTJEVALA ODGOVOR: Ova grupa Kur'anski sura i ajeta je poput savremeni fikhski decizija (Fetvi) ili Savremenih fikhski pitanja, odnosno ova grupa sura i ajeta je objavljena kao odgovor na datu situaciju ili postavljeno pitanje Allahovu Poslaniku, sallallahu alejhi ve sellem, i ovo je ono što je poznato kod islamski učenjaka – Mufesira (komentatora Kur'ana) kao Esbabu Nuzulu El-Kur'an (Povodi objavljivanja Kur'ana), a od najupečatljivi primjera iz ove grupe jesu:
a) Od Džundub Ibn Sufjana, radijjallahu anhu, se prenosi da je kazao: Požalio se Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, na slabost (bolest) te ne ustade dvje ili tri noći, da bi nakon toga došla jedna žena i kazala: O Muhammede, ja se nadam da te je Šejtan napustio (ostavio), jer ja ga doista nisam vidjela blizu tebe dvije ili tri noći – te Allah, azze ve dželle, objavi sljedeće ajete:
وَالضُّحَىٰ [٩٣:١] وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ [٩٣:٢] مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ [٩٣:٣]
"Tako mi jutra i noći kada se utiša – Gospodar tvoj nije te ni napustio ni omrznuo!" (Prijevod značenja sura Ad-Duha, ajet broj 1-3).[1]
b) Od Aiše, radijjallahu anha, se prenosi da je kazala: "Hvala Allahu, Čiji sluh upija (čuje i obuhvata) sve glasove. Došla je žena Vjerovjesniku, sallallahu alejhi ve sellem, da se požali na svoga muža i s njim je razgovarala, a ja je nisam čula i bila sam na kraju sobe. Allah, azze ve dželle, tada je objavio:
قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجَادِلُكَ فِي زَوْجِهَا وَتَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ يَسْمَعُ تَحَاوُرَكُمَا ۚ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ [٥٨:١]
"Allah je čuo riječi one koja se s tobom o mužu svome raspravljala i Allahu se jadala – a Allah čuje razgovor vaš međusobni, jer Allah, uistinu, sve čuje i sve vidi." (Prijevod značenja sura Al-Mudžadele, ajet broj 1).[2]
c) Od Abdullah Ibn Omera, radijjallahu anhuma, rekao: Kada je umro Abdullah Ibn Ubejj, došao je njegov sin do Allahova Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, pa je rekao: O Allahov Poslaniče, daj mi svoju košulju kako bi u njoj ukopao svoga oca, i ti klanjaj njemu i dovi za njega, te mu Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, dade košulju i reče: "Dozvoli mi da ja klanjam Dženazu njemu!" na što mu ovaj potvrdno odgovori, te kada htjede Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, da klanja dohvati ga (povuče ga za dio tijela) Omer, radijjallahu anhu, te mu reče: Zar ti nije Allah zabranio da klanjaš Dženazu Munaficima (licemjerima)? Na to mu kaza Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem: "Ja u tome imam izbora (mogu da izaberem bilo šta od te dvije stvari)!" i Dodade:
اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِن تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ [٩:٨٠]
"Molio ti oprosta za njih ili ne molio, molio čak i sedamdeset puta, Allah im neće oprostiti – zato što u Allaha i Njegova Poslanika ne vjeruju. A Allah neće ukazati na Pravi put nevjernicima." (Prijevod značenja sura At-Tewba, ajet broj 80).
Nakon toga Allahov Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, klanja dženazu ovom munafiku, a Allah, azze ve dželle, objavi sljedeći ajet:
وَلَا تُصَلِّ عَلَىٰ أَحَدٍ مِّنْهُم مَّاتَ أَبَدًا وَلَا تَقُمْ عَلَىٰ قَبْرِهِ ۖ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ [٩:٨٤]
"I nijednom od njih, kad umre, nemoj molitvu obaviti, niti sahrani njegovoj prisustvovati, jer oni u Allaha i Njegova Poslanika ne vjeruju i kao nevjernici oni umiru." (Prijevod značenja sura At-Tewba, ajet broj 84).[3]
Neophodno je da se doda da je cijeli Kur'an ustvari uputa i lijek svim muslimanima, te da on biva razlogom njihove sreće na dunjaluku i ahiretu, baš kao što kaže, Allah, azze ve dželle:
قُلْ إِن ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَىٰ نَفْسِي ۖ وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي ۚ إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ [٣٤:٥٠]
"Reci: "Ako zalutam, zalutao sam na svoju štetu, a ako sam na Pravome putu, to je zbog onoga što mi Gospodar moj objavljuje; On zaista sve čuje i blizu je." (Prijevod značenja sura Sebe', ajet broj 50).
[1] Hadis je Sahih (Muttefekun alejhi): Bilježi ga imam Buhari pod brojevima: 1073, 4667, 4668, 4698 i imam Muslim pod brojem 1797.
[2] Hadis Sahih, bilježi ga imam Ahmed 6/46, Nesai 3460, Ibn Madže 188 i 2063, Hakim 3791,
[3] Hadis je Sahih (Muttefekun alejhi): Bilježi ga imam Buhari pod brojevima: 121, 4393, 4395, 5460 i imam Muslim pod brojem 2400, 2774.